سفارش تبلیغ
صبا ویژن

یادداشت‌‌های جواهری

حدود دو دهه پیش یک روز رفتم حرم حضرت معصومه _سلام الله علیها_ عرضه داشتم مدتی است شعری نگفته‌ام اگر لطفی کنید و عنایتی! محتوا و سبک را هم شما عنایت کنید، فقط چیزی قابل عرضه باشد! گمانم محتوا در همان حرم به ذهنم خطور کرد شاید هم وقتی آمدم خانه و خلاصه همان شب شعر زیر بر قلمم جاری شد؛ البته بعدها کمی ویرایشش کردم:

خاک کعبه غرّه و مسرور بود                    

عالمی را مقصد و منظور بود

چشم را بگشود و از نزدیک و دور           

پر تشعشع دید خود را، پر ز نور

  سربجنبانید و با فخر و غرور                 

در ندا در داد بانگى پر سرور

 کین منم برتر ز هر بالا و پست                

کین منم، گِردم همه هوشیار و مست

 کین منم او که خدایش برگزید              

از فیوضاتش چنین گشتم سعید

حضرت آدم به دست خود نواخت           

قبله گاه مؤمنان بر من بساخت

 وانگه ابراهیم و اسماعیل او                 

با هزاران فخر کردندم نکو

 مردمان هر روز رو سویم کنند               

چهره مى‏ سایند و سجده مى‏ برند...

 در همه نعمت خودم تنهاستم                 

از زمین تا عرش حق برخاستم

 من چنینم کس نباشد همچو من             

کى بزاید مادر گیتى چو من

 گفت و گفت آن شمع با دلدادگان          

گه تواضع کرد گه چون سروران

 تا که ناگه بر سرش آمد فرو                 

بس! که دیگر هیچ این‏ گونه مگو

 سجده، گر رو سوى تو مى‏ آورند           

لیک بر خاک کدامین مى‏ کنند؟

 هم تو گر بر سجده آرى، ناگزیر             

چهره ‏ات بر خاک من آرى به زیر

 قبله‏ گاه صورت مردم تویى                 

شمع هر پروانه و کرکس شدى

هم غزال و گرگ، گرداگرد تو               

هم  ملک هم دیو را با وِرد تو

 این چه غوغایى است بر سر مى ‏کنى!  

 گوش تا اسرار ناگفته برى

 قبله‏ گاه عشق جاویدان منم                 

سجده‌‏گاه مست دلداران منم

 شمع هر چه مست و گم گشته منم         

مُهردلداده به سجاده منم

 من نیم از این زمین کز جنّتم                 

چون که آن خورشید آمد در برم

 خاک آن فردوس بالایم که من               

گشته‏‌ام در پاى آن سرو چمن

 خفته در دامان من یک بوستان               

لاله‌‏هاى بى‏ سر آن دوستان

لاله‏ هاى اوفتاده در برم                         

این علم‏‌هاى سراپا خسته‏ ام

هر یکى هم کعبه و هم قبله‏ اند               

بهر حق اینان به خاک افتاده ‏اند

من سر تعظیم آوردم فرود                     

کرد حق خاک مرا بهر سجود 

گشته ‏ام تاج سر شاهنشهان                   

چون شدم خاک پى فردوسیان

خاک من بر عارض هر کس نشست           

سجده مقبول افتد و فایز بگشت

 این نصیحت بشنو و گوشى سپار           

سر فرود آور که باشى وامدار

 کربلا هستم و خاکم توتیاست               

هر نماز عشق بر من مبتلاست

محفل من با قدوم انبیاست                 

قلب من جاى دل آزاده‏ هاست

هستى‏ ام گر هست از آن مهتر است     

خاک پایش از "جواهر" بهتر است .